Spierdystrofie, pijn en roken

Bovenkarspel, 19-06-2006 . Ten eerste wil ik mezelf voorstellen aan de lezers. Mijn naam is Yvonne, ik ben 43 jaar oud en moeder van twee hele lieve zonen. 
In 2001 heb ik mijn pols gebroken. Binnen 1 week trad spierdystrofie op en begon een lange weg met veel pijn, verdriet, verwarring en ontkenning. 
Mijn hele leven stond op zijn kop, van het ene moment op het ander was alles veranderd. Ik was gelukkig, had een fijne baan, deed van alles met mijn kinderen, ik leefde........en zo was alles anders. 
Na mijn baan te hebben kwijt geraakt, 1 jaar revalidatie in het ziekenhuis (3 x per week) hebben gehad, menig keer zwaar depressief te zijn geweest, heb ik kunnen accepteren dat dit nu mijn leven was... met 24 uur per dag pijn door het leven te gaan. 
Maar ik ben nogal "koppig", en wilde toch ook weer aan het werk, onder de mensen komen. Ik heb mijn hele leven al gewerkt en geniet ik het, dus.. waar een wil is, is een weg. Zo ben ik eind 2004 als vrijwilliger bij mijn therapeut begonnen met 2 uurtjes per week licht administratief werk te doen. Er was weer hoop voor mij. 
Door mijn ziekte ben ik steeds meer gaan roken, met alle gevolgen van dien. 
Ik moest stoppen, had al van alles geprobeerd, behalve hypnose. 
Ik was daar zelf een beetje huiverig van, vond het een eng idee, noem maar op. Op een dag, eind 2005, ben ik op het web gaan surfen en heb verschillende hypnotiseurs aangeschreven. Kreeg van velen een berichtje terug, maar die van Gertruud sprak mij het meest aan. Het voelde goed en ik heb haar gebeld. Gertruud vertelde mij meteen dat "het roken waarschijnlijk niet het probleem was", maar dat dit mijn uitlaatklep was voor wat werkelijk diep in mij verborgen zat. Hoe dan ook, ik gaf mij volledig over aan Gertruud en had alle vertrouwen in haar. Wat er toen met mij gebeurde is niet met een pen te beschrijven, maar zal ik proberen uit te leggen zo goed als ik kan. 
Na de eerste sessie merkte ik dat ik rustiger was, het voelde goed. Na de tweede sessie, waar net als bij de eerste veel emoties loskwamen, merkte ik dat ik GEEN pijn had. Ik durfde het gewoon niet hard op te zeggen, want wie had dat nou gedacht. Ik in ieder geval niet, aangezien ik tenslotte al had geaccepteerd dat dit bij mij hoorde en daar kwam ik tenslotte ook niet voor. Ik vond het gewoon eng, maar was zo gelukkig. Er volgde nog een derde sessie en tot heden is de pijn van 24 uur per dag verdwenen. Ik moet er wel goed aan denken dat ik mezelf niet overbelast en af en toe als ik over mijn grens ga laat mijn lichaam het ook voelen. De pijn is er nog wel, maar niet meer 24 uur per dag. Ik werk nu sinds januari 2006 voor 20 uur per week, bij mijn therapeut, geniet weer van het leven.......ik leef weer. Helaas moet ik toegeven dat ik nog wel rook, maar veel minder dan voorheen. Wat Gertruud voor mij heeft gedaan, is een wonder. Ik heb al menigeen naar haar door verwezen en ik raad iedereen aan het eens te proberen. 


Groetjes Yvonne